Księżyc zza ciemnej wyszedł dąbrowy

I droga moja daleka.

Przez popielatych ruin parowy

Jadę, bo Laura mnie czeka.



Co powiem, Lauro, gdy moja głowa

Ku twoim ustom się schyli

Niech twoja pamięć dobrze zachowa:

Odtąd będziemy tak żyli.



Komu dziejowe smutne rozstaje

Gdzie upiór zaprasza w gości,

Nam drogocenna cnota zostaje

Co dzień zdobytej wolności.



Tysiąc w okowach własnych poleżę

I serca swoje zatruje.

Ale ty wierzaj, że ja zwyciężę,

Więc próbuj, jak ja próbuję.



W darze wez ptaki i zobacz gwiazdy,

Miej uśmiech na powitanie.

Tylko pomiętaj: powie dzień każdy

Kto z nas być wolnym przestanie.


Dzień taki szczęśliwy,

Mgła opadła wcześnie, pracowałem w ogrodzie.

Kolibry przystawały nad kwiatem kaprifolium.

Nie było na ziemi rzeczy, którą chciałbym mieć.

Nie znałem nikogo, komu warto byłoby zazdrościć.

Co przydarzyło się złego zapomniałem.

Nie wstydziłem się myśleć, że byłem, kim jestem.

Nie czułem w ciele żadnego bólu.

Prostując się, widziałem niebieskie morze i żagle.