Księżyc zza ciemnej wyszedł dąbrowy

I droga moja daleka.

Przez popielatych ruin parowy

Jadę, bo Laura mnie czeka.



Co powiem, Lauro, gdy moja głowa

Ku twoim ustom się schyli

Niech twoja pamięć dobrze zachowa:

Odtąd będziemy tak żyli.



Komu dziejowe smutne rozstaje

Gdzie upiór zaprasza w gości,

Nam drogocenna cnota zostaje

Co dzień zdobytej wolności.



Tysiąc w okowach własnych poleżę

I serca swoje zatruje.

Ale ty wierzaj, że ja zwyciężę,

Więc próbuj, jak ja próbuję.



W darze wez ptaki i zobacz gwiazdy,

Miej uśmiech na powitanie.

Tylko pomiętaj: powie dzień każdy

Kto z nas być wolnym przestanie.


Który skrzywdziłeś człowieka prostego

Śmiechem nad krzywdą jego wybuchając,

Gromadę błaznów koło siebie mając

Na pomieszanie dobrego i złego,



Choćby przed tobą wszyscy się kłonili

Cnotę i mądrość tobie przypisując,

Złote medale na twoją cześć kując,

Radzi że jeszcze dzień jeden przeżyli,



Nie bądź bezpieczny. Poeta pamięta.

Możesz go zabić - narodzi się nowy.

Spisane będą czyny i rozmowy.



Lepszy dla ciebie byłby świat zimowy

I sznur i gałąź pod ciężarem zgięta.