Księżyc zza ciemnej wyszedł dąbrowy

I droga moja daleka.

Przez popielatych ruin parowy

Jadę, bo Laura mnie czeka.



Co powiem, Lauro, gdy moja głowa

Ku twoim ustom się schyli

Niech twoja pamięć dobrze zachowa:

Odtąd będziemy tak żyli.



Komu dziejowe smutne rozstaje

Gdzie upiór zaprasza w gości,

Nam drogocenna cnota zostaje

Co dzień zdobytej wolności.



Tysiąc w okowach własnych poleżę

I serca swoje zatruje.

Ale ty wierzaj, że ja zwyciężę,

Więc próbuj, jak ja próbuję.



W darze wez ptaki i zobacz gwiazdy,

Miej uśmiech na powitanie.

Tylko pomiętaj: powie dzień każdy

Kto z nas być wolnym przestanie.


Miłość to znaczy popatrzeć na siebie,

Tak jak się patrzy na obce nam rzeczy,

Bo jesteś tylko jedną z rzeczy wielu.

A kto tak patrzy, choć sam o tym nie wie,

Ze zmartwień różnych swoje serce leczy,

Ptak mu i drzewo mówią: przyjacielu.



Wtedy i siebie, i rzeczy chce użyć,

Żeby stanęły w wypełnienia łunie.

To nic, że czasem nie wie czemu  służyć:

Nie ten najlepiej służy, kto rozumie.



Ocalenie, 1945