Jak powinno być w niebie wiem, bo tam bywałem.

U jego rzeki. Słysząc jego ptaki.

W jego sezonie: latem, zaraz po wschodzie słońca.

Zrywałem się i biegłem do moich tysiącznych prac,

A ogród był nadziemski, dany wyobraźni.

Życie spędziłem układając rytmiczne zaklęcia,

Tego co ze mną się działo nie bardzo świadomy

Ale dążąc, ścigając bez ustanku

Nazwę i formę. Myślę, że ruch krwi

Tam powinien być dalej triumfalnym ruchem

Wyższego, że tak powiem, stopnia. Że zapach lewkonii

I nasturcja i pszczoła i buczący trzmiel,

Czy sama ich esencja, mocniejsza niż tutaj,

Muszą tak samo wzywać do sedna, w sam środek

Za labiryntem rzeczy. Bo jakżeby umysł

Mógł zaprzestać pogoni, od Nieskończonego

Biorąc oczarowanie, dziwność, obietnicę?

Ale gdzie będzie ona, droga nam śmiertelność?

Gdzie czas, który nas niszczy i razem ocala?

To już za trudne dla mnie. Pokój wieczny

Nie mógłby mieć poranków i wieczorów.

A to już dostatecznie mówi przeciw niemu.

I zęby sobie na tym połamie teolog.


Nie zajmujmy się filozofią, zostaw to, Jeanne.

Tyle słów i papieru, którz to zniesie.

Powiedziałem ci prawdę o moim oddalaniu się.

Nie tak znów bardzo mnie martwi moje koślawe życie,

Nie lepsze i nie gorsze od zwykłych ludzkich tragedii. 



Lat już ponad trzydzieści toczy się nasza dysputa.

Tak jak teraz, na wyspie pod niebem tropików.

Uciekamy przed ulewą, chwila i pełne słońce,

I niemiję, olśniony szmaragdową esencją zieleni.



Zanurzamy się w piany na linii przyboju,



Płyniemy daleko, tam skąd horyzont w skłębieniu

bananowców, z pierzastymi wiatraczkami palm.

A ja pod oskarżeniem: że nie wzniosłem się na

na wysokość mego dziela,

że nie wymagam od siebie, jak mógł nauczyć mnie Jaspers,

że słabnie moja pogarda dla opinii, byle jakich, wieku.



Kołyszę się na fali i patrzę w obłoki.



Masz rację, Jeanne, nie umiem troszczyć się o zbawienie duszy,

Jedni są powołani, inni radzą sobie, jak umieją.

Przyjmuję, co mnie spotkało, było sprawiedliwe.

Nie udaję dostojeństwa rozważnej starości.

W rzeczach tego Świata, które są i dlatego cieszą:

Nagość kobiet na plaży, mosiężne stożki ich piersi,

Hibiskus, alamanda, czerwona lilia, pochłanianie

Oczami, usta, język, sok guawy, sok prune de Cynthere,

Rum z lodem i syropem, liany-orchidee

W mokrym lesie, gdzie drzewa stoją na szczudłach korzeni.

śmierć, powiadasz, moja i twoja, coraz bliżej, blisko.

I cierpieliśmy, i nie wystarczała nam biedna ziemia.



Fioletowo-czarna ziemia warzywnych ogrodów

Będzie tutaj, widziana albo nie widziana.

Morze będzie jak dzisiaj oddychać głębinowo.

Malejący znikam w ogromie, coraz bardziej wolny.