Miłość to znaczy popatrzeć na siebie,

Tak jak się patrzy na obce nam rzeczy,

Bo jesteś tylko jedną z rzeczy wielu.

A kto tak patrzy, choć sam o tym nie wie,

Ze zmartwień różnych swoje serce leczy,

Ptak mu i drzewo mówią: przyjacielu.



Wtedy i siebie, i rzeczy chce użyć,

Żeby stanęły w wypełnienia łunie.

To nic, że czasem nie wie czemu  służyć:

Nie ten najlepiej służy, kto rozumie.



Ocalenie, 1945


Tak wrażliwy na zapach szpitali i koszar, na nieodwołalność poniżenia

Że powinien bym był spędzić życie w korkowej celi, szczękając

zębami

Od nieznajomych przodków dostałem rozwagę i upór, więc wynalazłem

sposób

Rytmiczne kołysanie słów układanych, powtarzanych na ulicy,

w autobusie, w barach, na drogach

A tym bardziej w półśnie rannych godzin, kiedy świadomość wynurza

się jak diabelska góra

Ale umiałem to robić tylko po polsku, w języku, którego nikt nie

rozumie, chyba twardogłowi zawodowcy stadionu w Wabash albo

Milwaukee



I gdybym mógł nie mówić, nie mówiłbym nic, bo nie było mi obojętne

że zwracam się do nikogo.