Twoja nieszczęśliwa i głupia młodość.

Twoje przybycie z prowincji do miasta.

Zapotniałe szyby tramwajów, ruchliwa nędza w tłumie.

Przerażenie kiedy wszedłeś do lokalu, który dla ciebie za drogi.

Ale wszystko za drogie. Za wysokie.

Ci tutaj muszą spostrzec twoje nieobycie

I niemodne ubranie i niezgrabność.

Nie było nikogo, kto by przy tobie stanął i powiedział:



- Jesteś ładnym chłopcem,

Jesteś silny i zdrów,

Twoje nieszczęścia są urojone.



Nie zazdrościłbyś tenorowi w palcie z wielbłądziej wełny,

Gdybyś znał jego strach i wiedział, jak zginie.



Ruda, z powodu której przeżywasz męki,

Tak wydaje ci się piękna, jest lalką w ogniu,

Nie rozumiesz, co krzyczy ustami pajaca.



Kształt kapeluszy, krój Bukiem, twarze w lustrach

Będziesz pamiętać niejasno, jak coś co było dawno

Albo zostaje ze snu.



Dom, do którego zbliżasz się z drżeniem,

Apartament, który ciebie olśniewa,

Patrz, na tym miejscu dźwigi uprzątają gruz.



Ty z kolei będziesz mieć, posiadać, zabezpieczać,

Mogąc wreszcie być dumny, kiedy nie ma z czego.



Spełnią się twoje życzenia, obrócisz się wtedy

Ku czasowi utkanemu z dymu i mgły.



Ku mieniącej się tkaninie jednodniowych żywotów,

Która faluje, wznosi się i opada jak niezmienne morze.



Książki, które czytałeś, nie będą więcej potrzebne,

Szukałeś odpowiedzi, żyłeś bez odpowiedzi.



Będziesz iść ulicami jarzących się stolic południa

Przywrócony twoim początkom, widząc w zachwyceniu

Biel ogrodu, kiedy w nocy spadł pierwszy śnieg.


On powie tym, co wiernych liczą,

Że powołaniu służył swemu.

Zaśmieją się i nie dosłyszą.

Bawiąc się, zapytają: "Czemu?"



Późno zrozumie, osaczony,

Kiedy go zwarty szyk otoczy,

Że nie ma w taki dzień obron""y

Bo nikt mu nie śmie spojrzeć w oczy.



I język jego z dwupłomienia

Co śmierć zadaje niewidzialną

Do ostatniego będzie tchnienia

Kąsać satyrą pożegnalną.



Spojrzy w twarz swoich wielkich braci:

W ich słowach była prawda szczera,

Powinien wiedzieć jak się płaci

Kto z młodu zawód ten obiera.



Usłyszy, gdy go chirurg wezmie:

"My krzywdy twojej tu nie chcemy,

Pierś otworzymy bezboleśnie,

Węgiel gorący z niej wyjmiemy.



Żyć będziesz od cierpienia wolny.

Poczytność damy ci i sławę.

Niech wiersz twój, zamiast toczyć wojny,

Kształcącą ludziom da zabawę"



Stanie się tak. I popiół szary

Zakryje strony jego pisma.

Choć będą śniły się koszmary

Nikt do nich głośno się nie przyzna.



A ty nie raduj się, człowieku,

Że zgon poety grają bębny.

Z płaczem go wspomną wnuki wieku.

Bardziej niż sądzisz był potrzebny.