Twoja nieszczęśliwa i głupia młodość.

Twoje przybycie z prowincji do miasta.

Zapotniałe szyby tramwajów, ruchliwa nędza w tłumie.

Przerażenie kiedy wszedłeś do lokalu, który dla ciebie za drogi.

Ale wszystko za drogie. Za wysokie.

Ci tutaj muszą spostrzec twoje nieobycie

I niemodne ubranie i niezgrabność.

Nie było nikogo, kto by przy tobie stanął i powiedział:



- Jesteś ładnym chłopcem,

Jesteś silny i zdrów,

Twoje nieszczęścia są urojone.



Nie zazdrościłbyś tenorowi w palcie z wielbłądziej wełny,

Gdybyś znał jego strach i wiedział, jak zginie.



Ruda, z powodu której przeżywasz męki,

Tak wydaje ci się piękna, jest lalką w ogniu,

Nie rozumiesz, co krzyczy ustami pajaca.



Kształt kapeluszy, krój Bukiem, twarze w lustrach

Będziesz pamiętać niejasno, jak coś co było dawno

Albo zostaje ze snu.



Dom, do którego zbliżasz się z drżeniem,

Apartament, który ciebie olśniewa,

Patrz, na tym miejscu dźwigi uprzątają gruz.



Ty z kolei będziesz mieć, posiadać, zabezpieczać,

Mogąc wreszcie być dumny, kiedy nie ma z czego.



Spełnią się twoje życzenia, obrócisz się wtedy

Ku czasowi utkanemu z dymu i mgły.



Ku mieniącej się tkaninie jednodniowych żywotów,

Która faluje, wznosi się i opada jak niezmienne morze.



Książki, które czytałeś, nie będą więcej potrzebne,

Szukałeś odpowiedzi, żyłeś bez odpowiedzi.



Będziesz iść ulicami jarzących się stolic południa

Przywrócony twoim początkom, widząc w zachwyceniu

Biel ogrodu, kiedy w nocy spadł pierwszy śnieg.


Tak wrażliwy na zapach szpitali i koszar, na nieodwołalność poniżenia

Że powinien bym był spędzić życie w korkowej celi, szczękając

zębami

Od nieznajomych przodków dostałem rozwagę i upór, więc wynalazłem

sposób

Rytmiczne kołysanie słów układanych, powtarzanych na ulicy,

w autobusie, w barach, na drogach

A tym bardziej w półśnie rannych godzin, kiedy świadomość wynurza

się jak diabelska góra

Ale umiałem to robić tylko po polsku, w języku, którego nikt nie

rozumie, chyba twardogłowi zawodowcy stadionu w Wabash albo

Milwaukee



I gdybym mógł nie mówić, nie mówiłbym nic, bo nie było mi obojętne

że zwracam się do nikogo.