Nie myślałem, że żyć będę w tak osobliwej chwili.

Kiedy Bóg skalnych wyżyn i gromów,

Bóg Zastępów, kyrios Sabaoth,

Najdotkliwiej upokorzy ludzi,

Pozwoliwszy im działać jak tylko zapragną,

Im pozostawiając wnioski i nie mówiąc nic.

Było to widowisko niepodobne, zaiste,

Do wiekowego cyklu królewskich tragedii.

Drogom na betonowych słupach, miastom ze szkła i żeliwa,

Lotniskom rozleglejszym niż plemienne państwa

Nagle zabrakło zasady i rozpadły się.

Nie we śnie ani na jawie, bo sobie odjęte

Trwały jak trwa to tylko, co trwać nie powinno.

Z drzew, polnych kamieni, nawet cytryn na stole

Uciekła materialność i widmo ich

Okazywało się pustką, dymem na kliszy.

Wydziedziczona z przedmiotów mrowiła się przestrzeń.

Wszędzie było nigdzie i nigdzie, wszędzie.

Litery ksiąg srebrniały, chwiały się i nikły.

Ręka nie mogła nakreślić znaku palmy, znaku rzeki, ni znaku ibisa.

Wrzawą wielu języków ogłoszono śmiertelność mowy.

Zabroniona była skarga, bo skarżyła się samej sobie.

Ludzie, dotknięci niezrozumiałą udręką,

Zrzucali suknie na placach żeby sądu wzywała ich nagość.

Ale na próżno tęsknili do grozy, litości i gniewu.

Za mało uzasadnione

Były praca i odpoczynek

I twarz i włosy i biodra

I jakiekolwiek istnienie.



Berkeley, 1973


On powie tym, co wiernych liczą,

Że powołaniu służył swemu.

Zaśmieją się i nie dosłyszą.

Bawiąc się, zapytają: "Czemu?"



Późno zrozumie, osaczony,

Kiedy go zwarty szyk otoczy,

Że nie ma w taki dzień obron""y

Bo nikt mu nie śmie spojrzeć w oczy.



I język jego z dwupłomienia

Co śmierć zadaje niewidzialną

Do ostatniego będzie tchnienia

Kąsać satyrą pożegnalną.



Spojrzy w twarz swoich wielkich braci:

W ich słowach była prawda szczera,

Powinien wiedzieć jak się płaci

Kto z młodu zawód ten obiera.



Usłyszy, gdy go chirurg wezmie:

"My krzywdy twojej tu nie chcemy,

Pierś otworzymy bezboleśnie,

Węgiel gorący z niej wyjmiemy.



Żyć będziesz od cierpienia wolny.

Poczytność damy ci i sławę.

Niech wiersz twój, zamiast toczyć wojny,

Kształcącą ludziom da zabawę"



Stanie się tak. I popiół szary

Zakryje strony jego pisma.

Choć będą śniły się koszmary

Nikt do nich głośno się nie przyzna.



A ty nie raduj się, człowieku,

Że zgon poety grają bębny.

Z płaczem go wspomną wnuki wieku.

Bardziej niż sądzisz był potrzebny.