Nie zajmujmy się filozofią, zostaw to, Jeanne.

Tyle słów i papieru, którz to zniesie.

Powiedziałem ci prawdę o moim oddalaniu się.

Nie tak znów bardzo mnie martwi moje koślawe życie,

Nie lepsze i nie gorsze od zwykłych ludzkich tragedii. 



Lat już ponad trzydzieści toczy się nasza dysputa.

Tak jak teraz, na wyspie pod niebem tropików.

Uciekamy przed ulewą, chwila i pełne słońce,

I niemiję, olśniony szmaragdową esencją zieleni.



Zanurzamy się w piany na linii przyboju,



Płyniemy daleko, tam skąd horyzont w skłębieniu

bananowców, z pierzastymi wiatraczkami palm.

A ja pod oskarżeniem: że nie wzniosłem się na

na wysokość mego dziela,

że nie wymagam od siebie, jak mógł nauczyć mnie Jaspers,

że słabnie moja pogarda dla opinii, byle jakich, wieku.



Kołyszę się na fali i patrzę w obłoki.



Masz rację, Jeanne, nie umiem troszczyć się o zbawienie duszy,

Jedni są powołani, inni radzą sobie, jak umieją.

Przyjmuję, co mnie spotkało, było sprawiedliwe.

Nie udaję dostojeństwa rozważnej starości.

W rzeczach tego Świata, które są i dlatego cieszą:

Nagość kobiet na plaży, mosiężne stożki ich piersi,

Hibiskus, alamanda, czerwona lilia, pochłanianie

Oczami, usta, język, sok guawy, sok prune de Cynthere,

Rum z lodem i syropem, liany-orchidee

W mokrym lesie, gdzie drzewa stoją na szczudłach korzeni.

śmierć, powiadasz, moja i twoja, coraz bliżej, blisko.

I cierpieliśmy, i nie wystarczała nam biedna ziemia.



Fioletowo-czarna ziemia warzywnych ogrodów

Będzie tutaj, widziana albo nie widziana.

Morze będzie jak dzisiaj oddychać głębinowo.

Malejący znikam w ogromie, coraz bardziej wolny.


Co można wyrazić? Nic nie można wyrazić.

Ogień pod fajerkami. Nastka smaży bliny.

Grudzień. Przed świtem. W wiosce pod Jaszunami.



Powinienem już umrzeć, a ciągle nie skończona praca.



Od ludzkiej mowy do niemych wierszy jak daleko!



Rozpościera się dolina, znaki, światło.



Nie byłem silny, Panie.

Żadnego we mnie męstwa.

Wiodłeś mnie nad otchłanie

I nad niepodobieństwa.

Na zawsze niedojrzały,

Tylko ja wiem jak śmieszny...



Ciepła dolina żyjących wiecznie.

Przechadzają się nad zielonymi wodami.

Mnie rysują na piersi czerwonym tuszem

Serce i znaki łaskawego przyjęcia.



Pochwalać. To chyba tylko zostało

Pamiętającemu, który powoli rozważa

Nieszczęście za nieszczęściem i skąd uderzyło.



Ci ludzie obok nie wiedzą, jak trudno udawać, że nigdy nic,

normalność.



Kochałem Pana Boga ze wszystkich sił swoich

na piaszczystych drogach przez lasy.



Gdzie jest pamięć dni, które były twoimi dniami na ziemi,

I sprawiały radość i ból, i były tobie wszechświatem?



Nisko, pod spodem, w czeluści,

Stół, a na nim gruba księga,

I wpisująca w nią ręka...



U bramy Piekła stała obnażona



Chciałem świat opisać jak u Lukrecjusza,

Ale wszystko się zanadto pokomplikowało,

I wyrazów w słowniku byłoby za mało,

Więc tylko wykrzykiwałem: A jednak się rusza!



Zdejmuje majtki Poliksena



Mówiłem do niej: zawsze Ciebie jedynie kochałem,

i teraz wiem, skąd bierze się utrata.



Moja miłość we śnie, wiewiórka w leszczynie.



Miasta! Nie zostałyście opisane.



Przodem szli dorośli, w swoich głupawych rozmowach.



Płynie rzeka Wilia obojętna.



Litością i odrazą porażony.