Tak wrażliwy na zapach szpitali i koszar, na nieodwołalność poniżenia

Że powinien bym był spędzić życie w korkowej celi, szczękając

zębami

Od nieznajomych przodków dostałem rozwagę i upór, więc wynalazłem

sposób

Rytmiczne kołysanie słów układanych, powtarzanych na ulicy,

w autobusie, w barach, na drogach

A tym bardziej w półśnie rannych godzin, kiedy świadomość wynurza

się jak diabelska góra

Ale umiałem to robić tylko po polsku, w języku, którego nikt nie

rozumie, chyba twardogłowi zawodowcy stadionu w Wabash albo

Milwaukee



I gdybym mógł nie mówić, nie mówiłbym nic, bo nie było mi obojętne

że zwracam się do nikogo.


Nie zajmujmy się filozofią, zostaw to, Jeanne.

Tyle słów i papieru, którz to zniesie.

Powiedziałem ci prawdę o moim oddalaniu się.

Nie tak znów bardzo mnie martwi moje koślawe życie,

Nie lepsze i nie gorsze od zwykłych ludzkich tragedii. 



Lat już ponad trzydzieści toczy się nasza dysputa.

Tak jak teraz, na wyspie pod niebem tropików.

Uciekamy przed ulewą, chwila i pełne słońce,

I niemiję, olśniony szmaragdową esencją zieleni.



Zanurzamy się w piany na linii przyboju,



Płyniemy daleko, tam skąd horyzont w skłębieniu

bananowców, z pierzastymi wiatraczkami palm.

A ja pod oskarżeniem: że nie wzniosłem się na

na wysokość mego dziela,

że nie wymagam od siebie, jak mógł nauczyć mnie Jaspers,

że słabnie moja pogarda dla opinii, byle jakich, wieku.



Kołyszę się na fali i patrzę w obłoki.



Masz rację, Jeanne, nie umiem troszczyć się o zbawienie duszy,

Jedni są powołani, inni radzą sobie, jak umieją.

Przyjmuję, co mnie spotkało, było sprawiedliwe.

Nie udaję dostojeństwa rozważnej starości.

W rzeczach tego Świata, które są i dlatego cieszą:

Nagość kobiet na plaży, mosiężne stożki ich piersi,

Hibiskus, alamanda, czerwona lilia, pochłanianie

Oczami, usta, język, sok guawy, sok prune de Cynthere,

Rum z lodem i syropem, liany-orchidee

W mokrym lesie, gdzie drzewa stoją na szczudłach korzeni.

śmierć, powiadasz, moja i twoja, coraz bliżej, blisko.

I cierpieliśmy, i nie wystarczała nam biedna ziemia.



Fioletowo-czarna ziemia warzywnych ogrodów

Będzie tutaj, widziana albo nie widziana.

Morze będzie jak dzisiaj oddychać głębinowo.

Malejący znikam w ogromie, coraz bardziej wolny.