Tak mało powiedziałem.

Krótkie dni.

Krótkie dni,



Krótkie noce,

Krótkie lata.



Tak mało powiedziałem,

Nie zdążyłem.



Serce moje zmęczyło się

Zachwytem,

Rozpaczą,

Gorliwością,

Nadzieją.



Paszcza lewiatana

Zamyka się na mnie.



Nagi leżałem na brzegach

Bezludnych wysp.



Porwał mnie w otchłań ze sobą

Biały wieloryb świata.



I teraz nie wiem,

Co było prawdziwe.


Kiedy umrę, zobaczę podszewkę świata.

Drugą stronę, za ptakiem, górą i zachodem słońca.

Wzywające odczytania prawdziwe znaczenie.

Co nie zgadzało się, będzie się zgadzało.

Co było niepojęte, będzie pojęte.



- A jeżeli nie ma podszewki świata?

Jeżeli drozd na gałęzi nie jest wcale znakiem

Tylko drozdem na gałęzi, jeżeli dzień i noc

Następują po sobie nie dbając o sens

I nie ma nic na ziemi, prócz tej ziemi?



Gdyby tak było, to jednak zostanie

Słowo raz obudzone przez nietrwałe usta,

Które biegnie i biegnie, poseł niestrudzony,

Na międzygwiezdne pola, w kołowrót galaktyk

I protestuje, woła, krzyczy.