Tak mało powiedziałem.

Krótkie dni.

Krótkie dni,



Krótkie noce,

Krótkie lata.



Tak mało powiedziałem,

Nie zdążyłem.



Serce moje zmęczyło się

Zachwytem,

Rozpaczą,

Gorliwością,

Nadzieją.



Paszcza lewiatana

Zamyka się na mnie.



Nagi leżałem na brzegach

Bezludnych wysp.



Porwał mnie w otchłań ze sobą

Biały wieloryb świata.



I teraz nie wiem,

Co było prawdziwe.


W mojej ojczyźnie, do której nie wrócę,

Jest takie leśne jezioro ogromne,

Chmury szerokie, rozdarte, cudowne

Pamiętam, kiedy wzrok za siebie rzucę.



I płytkich wód szept w jakimś mroku ciemnym,

I dno, na którym są trawy cierniste,

Mew czarnych krzyk, zachodów zimnych czerwień,

Cyranek świsty w górze porywiste.



Śpi w niebie moim to jezioro cierni.

Pochylam się i widzę tam na dnie

Blask mego życia. I to, co straszy mnie,

Jest tam, nim śmierć mój kształt na wieki spełni