Ensevelis dans leurs anc?tres*

Andr? Ch?nier



Przegrali dom swój. Śnieg zawiał granice,

Od Petersburga szły z piszczałką roty.

I azjatycki koń wszedł w ich stolicę.

Na pikach stygła krew gniewnej hołoty.



Powstali w boju, przegrali powstanie

Bo ludu swego w porę się ulękli.

Wiatr gnał ich w śniegi, niósł po oceanie

I śnił się nocą blask wisielczej pętli.



Car im na przekór chłopów oswobodził.

Pieniądz zbudował kuźnie i warsztaty.

Półnagi bandos do fabryk uchodził

I w obce kraje biegł od kurnej chaty.



Znów mieli państwo, ale krótko trwało.

Konie ułańskie pląsały w paradzie.

Zmienili w chwalbę co mogło być chwałą.

I cień i śmierć na dziejach im się kładzie.



Moskal czołgami wjechał w gruzy miasta,

Prawa im dawał i wkładał obrożę.

Prowincja nowa w Imperium już wrasta

Niosąc w daninie węgiel, tłuszcz i zboże.



Przeklina lud, a błazny mu śpiewają

Że nigdy nie był tak jak dzisiaj wolny.

I szuka znaków co się w niebie palą:

Pokój służalstwa? Czy zagłada wojny?



Oni tymczasem, drżąc w jaskiniach cieni,

Sądzą, nie wiedząc że już osądzeni.



* des nobles insenses ... (franc. ) - szlachta

nierozumna, zapatrzona w swoich przodków.


Co można wyrazić? Nic nie można wyrazić.

Ogień pod fajerkami. Nastka smaży bliny.

Grudzień. Przed świtem. W wiosce pod Jaszunami.



Powinienem już umrzeć, a ciągle nie skończona praca.



Od ludzkiej mowy do niemych wierszy jak daleko!



Rozpościera się dolina, znaki, światło.



Nie byłem silny, Panie.

Żadnego we mnie męstwa.

Wiodłeś mnie nad otchłanie

I nad niepodobieństwa.

Na zawsze niedojrzały,

Tylko ja wiem jak śmieszny...



Ciepła dolina żyjących wiecznie.

Przechadzają się nad zielonymi wodami.

Mnie rysują na piersi czerwonym tuszem

Serce i znaki łaskawego przyjęcia.



Pochwalać. To chyba tylko zostało

Pamiętającemu, który powoli rozważa

Nieszczęście za nieszczęściem i skąd uderzyło.



Ci ludzie obok nie wiedzą, jak trudno udawać, że nigdy nic,

normalność.



Kochałem Pana Boga ze wszystkich sił swoich

na piaszczystych drogach przez lasy.



Gdzie jest pamięć dni, które były twoimi dniami na ziemi,

I sprawiały radość i ból, i były tobie wszechświatem?



Nisko, pod spodem, w czeluści,

Stół, a na nim gruba księga,

I wpisująca w nią ręka...



U bramy Piekła stała obnażona



Chciałem świat opisać jak u Lukrecjusza,

Ale wszystko się zanadto pokomplikowało,

I wyrazów w słowniku byłoby za mało,

Więc tylko wykrzykiwałem: A jednak się rusza!



Zdejmuje majtki Poliksena



Mówiłem do niej: zawsze Ciebie jedynie kochałem,

i teraz wiem, skąd bierze się utrata.



Moja miłość we śnie, wiewiórka w leszczynie.



Miasta! Nie zostałyście opisane.



Przodem szli dorośli, w swoich głupawych rozmowach.



Płynie rzeka Wilia obojętna.



Litością i odrazą porażony.