Ensevelis dans leurs anc?tres*

Andr? Ch?nier



Przegrali dom swój. Śnieg zawiał granice,

Od Petersburga szły z piszczałką roty.

I azjatycki koń wszedł w ich stolicę.

Na pikach stygła krew gniewnej hołoty.



Powstali w boju, przegrali powstanie

Bo ludu swego w porę się ulękli.

Wiatr gnał ich w śniegi, niósł po oceanie

I śnił się nocą blask wisielczej pętli.



Car im na przekór chłopów oswobodził.

Pieniądz zbudował kuźnie i warsztaty.

Półnagi bandos do fabryk uchodził

I w obce kraje biegł od kurnej chaty.



Znów mieli państwo, ale krótko trwało.

Konie ułańskie pląsały w paradzie.

Zmienili w chwalbę co mogło być chwałą.

I cień i śmierć na dziejach im się kładzie.



Moskal czołgami wjechał w gruzy miasta,

Prawa im dawał i wkładał obrożę.

Prowincja nowa w Imperium już wrasta

Niosąc w daninie węgiel, tłuszcz i zboże.



Przeklina lud, a błazny mu śpiewają

Że nigdy nie był tak jak dzisiaj wolny.

I szuka znaków co się w niebie palą:

Pokój służalstwa? Czy zagłada wojny?



Oni tymczasem, drżąc w jaskiniach cieni,

Sądzą, nie wiedząc że już osądzeni.



* des nobles insenses ... (franc. ) - szlachta

nierozumna, zapatrzona w swoich przodków.


On powie tym, co wiernych liczą,

Że powołaniu służył swemu.

Zaśmieją się i nie dosłyszą.

Bawiąc się, zapytają: "Czemu?"



Późno zrozumie, osaczony,

Kiedy go zwarty szyk otoczy,

Że nie ma w taki dzień obron""y

Bo nikt mu nie śmie spojrzeć w oczy.



I język jego z dwupłomienia

Co śmierć zadaje niewidzialną

Do ostatniego będzie tchnienia

Kąsać satyrą pożegnalną.



Spojrzy w twarz swoich wielkich braci:

W ich słowach była prawda szczera,

Powinien wiedzieć jak się płaci

Kto z młodu zawód ten obiera.



Usłyszy, gdy go chirurg wezmie:

"My krzywdy twojej tu nie chcemy,

Pierś otworzymy bezboleśnie,

Węgiel gorący z niej wyjmiemy.



Żyć będziesz od cierpienia wolny.

Poczytność damy ci i sławę.

Niech wiersz twój, zamiast toczyć wojny,

Kształcącą ludziom da zabawę"



Stanie się tak. I popiół szary

Zakryje strony jego pisma.

Choć będą śniły się koszmary

Nikt do nich głośno się nie przyzna.



A ty nie raduj się, człowieku,

Że zgon poety grają bębny.

Z płaczem go wspomną wnuki wieku.

Bardziej niż sądzisz był potrzebny.